Rozdział 20

#Bill#

… to była Justyna.

- Nie płacz…- przerwałem jej

- Ona nie żyje, to ty ją zabiłaś!- wykrzyczałem jej przez łzy

- Człowieku nie drzyj się na moja Justynkę bo zaraz dołączysz do niej.- Bartek wskazał ciało

- Proszę bardzo zabij mnie nareszcie będziemy razem.- wstałem

- Nikt nikogo nie zabije!- stanęła między nami Just

- I tak nie mam życia bez Natki.

- Masz.- pocieszał mnie zespół

- Nie, nie mam!- klęknąłem przy ukochanej

- Eh… nie mogę tego ścierpieć.- wywróciła oczami jedyna żywa dziewczyna- odsuń się.

- Nie ja chce z nią zostać.

- To mam jej nie ożywiać? Spoko.- podniosła ręce w geście poddania

- Ożyw ją, proszę.- zrobiłem maślane oczka. Machnęła ręka, momentalnie odskoczyliśmy wszyscy, oprócz niej od Natalii. Uklękła przy jej głowie i zakryła dłońmi jej oczy, wypowiedziała coś po cichu. Powietrze stało się ciężkie, a noc jeszcze ciemniejsza niż była, wytężyłem wzrok jak wszyscy. Usłyszeliśmy ciche „obudź się, masz dla kogo żyć”, wszystko wróciło do normy, noc znów była jasna a powietrze lekkie. Przetarłem oczy, spojrzałem jeszcze raz na dziewczyny, moje słońce nada się nie ruszało, posmutniałem.

- To nic nie dało.- łzy mimo wolnie spłynęły po moich policzkach, spuściłem wzrok i utkwiłem go w ziemi. Tom poklepał nie po ramieniu i powiedział.

- Ona nie chciała by żebyś płakał.

-Ała.- dobiegł do nas głos.

#Natka#

Było mi tak błogo. Szłam przez piękną polanę, nie przejmowałam się niczym. Cisza, spokój i… św. Piotr?! co on robił w moim śnie? Podeszłam i zapytałam:

- Coś nie tak że nawiedzasz mnie w moim śnie?

- Och to ty, nie nic się nie stało i nie nawiedzam cię ty umarłaś.- odrzekł

- ŻE CO!!!- zdziwiłam się

- To, od jakichś 5min nie żyjesz, patrz.- wskazał małe jeziorko. Zobaczyłam jak ginę, Billa który płacze, to jak Justyna podchodzi do mnie i wtedy usłyszałam jej spokojny głos „obudź się, masz dla kogo żyć”.

- No idź wołają cię.- uśmiechnął się mężczyzna.

- Ale jak mam się obudzić?

- O tak.- popchną mnie do wody która normalnie dna nie miała, mijałam wszystko co mnie spotkało, mogła bym powiedzieć że całe życie przeleciało mi przed oczami ;P. Znów poczułam ból, przez chwilę nie mogłam się poruszyć, słyszałam płacz i słowa „ona nie chciała by żebyś płakał”, nie no dość tego otworzyłam oczęta i spróbowałam no właśnie spróbowałam podnieść się na łokciach ale nic z tego bo za bardzo mnie wszystko bolało wydałam z siebie tylko głośne „ała”. Poczułam na sobie wzrok wszystkich, ale mój był utkwiony w zapłakanym chłopaku z „szopą” na głowie. Podbiegł do mnie i przytulił.

- Ał, ał to boli, ja tez się cieszę ale proszę nie tak mocno.- pocałowałam go po tych słowach.

- Och przepraszam, więcej mi nigdzie nie znikaj.- znów mnie pocałował. Wziął mnie z ogromną ostrożnością na ręce i zaniósł do busa, zdmuchnął wszystko z łóżka (miał moc wiatru) i ułożył mnie tam. Zaraz za nami weszła reszta.

- My to psy na nas się uwagi nie zwraca?- zap. Bartek

- Nie zdzieraj gardła ta nie udolna kopia mnie cie teraz nie słyszy.- pokręcił głową Dred

- Słyszę was ale nie odpowiadam bo mam ważniejsza sprawy.- zmrużył oczy Książę Mroku.

- Bill…- spojrzałam słabo na niego

- Tak kochanie jestem tu.- jak na komendę przyklękną obok łóżka

- Chciałam tylko powiedzieć żebyście się nie kłócili. Just, Bartek jak odzyskam siły to lecimy do mojego ojca.

- Okej wiesz mam jeszcze ten napój.- uśmiechnęła się przyjaciółka

- Żadnych napojów, nigdzie nie lecisz zostajesz tu.- zarządził Szop

- Kochanie ja muszę.

- Nie musisz, pogadajcie sobie.- rozkazał do pozostałych i położyła się do mnie.

#nasza rozmowa#

- Kochanie musze powiedzieć o wszystkim ojcu.- zaczęłam

- A przez telefon nie da się?

- O no właśnie telefon, jaki ty mądry jesteś.- wpiłam się w jego usta

- Widzisz potrafię zaskakiwać.- wypiął dumnie pierś

- Oj mój paw, kochaniutki paw.- zaśmiałam się

- Tęskniłem za tobą

- Ja za tobą też.- całowaliśmy się itp. (do niczego nie doszło ;P)

# gadka całej reszty, narrator#

- To wy jesteście wampirami?- zap. Gus

- Tak.- Bartek przytulił swoją dziewczynę- mamy zamiar oddać wampirską połowę w zamian z duszę.

- To prawda ze wampiry rodzą się bez duszy?- Geo

- No przed chwilą powiedział.- zirytowała się czarno włosa

- Okej nie denerwuj się.- dred

- Kim wy jesteście że was tak zawzięcie ścigali?- Gus

- Jestem Jego córką, rzecz jasna adoptowaną.

- A ja szpiegiem rangi alfa.

- I mamy wam uwierzyć że tak nagle się od niego odwracacie?- podejrzliwie spojrzeli się na parę

- Jak byś wiedział ja nie miałam prostego życia…- zaczęła opowiadać (nie chciało mi się wymyślać)-… i postanowiliśmy uciec.- zakończyła i pocałowała swojego chłopaka

- Wow to było straszne jakim cudem nie jesteś w psychjatryku?- Tom zrobił gały jak 5 zł

- Poznałam Bartka i on zmienił mi życie- kolejny Kiss. Pogadali jeszcze z jakieś 2 godz. i postanowili się położyć spać. Do Bill i Natalii nawet nie zaglądali.